Bewegen doet me wat (anoniem)

Anoniem (gegevens bekend bij de jury)

MS en subarachnoïdale bloeding.

 

Niet al mijn dromen kan ik terughalen, wél kan ik bij het wakker worden aan mijn gevoel herleiden of het een aangename of minder prettige was, maar altijd ben ik mijn oude, lopende zelf, die in leuke dromen geen enkele beperking ervaart in wat voor situatie dan ook. Rennen, dansen, skiën of vrijen, alles gaat moeiteloos en ik ervaar het als vanzelfsprekend. Zou mijn onderbewustzijn het werkelijke leven, met zijn vele beperkingen nog steeds niet accepteren, terwijl ikzelf het gevoel heb er redelijk goed mee te kunnen leven? Geen idee. Wèl droom ik ook, gevangen te zitten in een doolhof van gangen waar ik maar niet de deur kan vinden die mij naar buiten leidt, naar de vrijheid en het licht.

Vòòr mijn MS en hersenbloeding was ik een paradijsvogel, kon ik veel en deed ik veel, geen moment denkend aan wat voor beperking dan ook. Nu ben ik al blij mijn verstand nog redelijk op orde te hebben ( tenminste, dat denk ik), geen pijn te hebben en mijn handen te kunnen gebruiken, zij het met beleid.

Na mijn hersenbloeding heb ik 9 maanden in een revalidatiecentrum doorgebracht, waar ik letterlijk alles weer heb moeten leren en waar ik zelfs, al duurde het maar kort, lopend de deur ben uitgegaan. Elke piepkleine vooruitgang was een feest, van weer verstaanbaar een woordje te kunnen zeggen tot weer rechtop te kunnen zitten. Ik ben ze nog steeds eeuwig dankbaar voor hun inzet. Nu mag ik er helaas niet meer naartoe omdat er alleen nog maar trauma’s behandeld worden. Wèl train ik sindsdien 2 keer per week met de Fysio om mijn status quo te handhaven.

Ze pakt me stevig aan en gooit er elke keer weer een schepje bovenop. Vorige week kon ik mijn rechtervoet een klein stukje van de grond tillen, wat me helemaal eufoor maakte, dus ik ga door tot het gaatje.

 

Met sommige situaties heb ik mij redelijk verzoend, denk ik, met andere daarentegen blijf ik grote moeite houden. Afhankelijkheid is er een van, wetend dat dit eerder meer dan minder zal worden, zal ik er toch een modus voor moeten zien te vinden, al weet ik niet hoe. Zelfstandig functioneren, in bijna alle situaties, gaat moeizaam of helemaal niet, dus:” wen er maar aan, en wees blij met alle hulp die je krijgt”, maar zo werkt het niet, wanneer je je hele leven zelfstandig bent geweest.

Een ander punt waar ik moeite mee heb is mijn ‘vrouw zijn’, of beter gezegd, mijn, geen vrouw meer zijn, want ik voel mij verworden tot een wezen in een rolstoel of simpelweg, iemand met een beperking voor wie andere waarden en behoeften gelden. Was ik vroeger een vrouw in wie veel mannen geïnteresseerd waren en niet alleen vanwege mijn uiterlijk, nù waagt niemand nog een blik aan mij, laat staan dat er nog een hoofd wordt omgedraaid of een poging tot een praatje wordt gedaan. ‘ Onbelangrijk’, vindt u, ik niet, wèl begrijpelijk.

Omdat ik al 15 jaar rolstoel gebonden ben en het alleen zijn zat, heb ik vorig jaar een dating site bezocht, waarbij mijn foto 300 keer bekeken werd, maar bij de rolstoel afgehaakt. Weer heel begrijpelijk, want wat moet je als man met een vrouw die niet meekan naar een concert of theater, niet naar dat leuke restaurant omdat de drempel te hoog is of de deur te smal. Niet op vakantie naar een lekker warm land, omdat MS patiënten niet goed tegen warmte kunnen. Zou ik, denk ik, ook niet doen. En dan heb ik het nog niet eens over intimiteit, iets liefs, iets warms, lekker lachen of verdriet delen.

Gelukkig heb ik mijn zussen, zoons, vriendinnen en andere mensen die van mij houden, dus een zielenpiet ben ik niet en zo voel ik mij ook absoluut niet Strijdbaar ben ook nog steeds. Ik ben een proces tegen de gemeente begonnen, omdat ik vind dat ze ouderen en mensen met een beperking onheus bejegenen, tegen de uitspraak in van de Raad van Beroep. Indien nodig, ga ik in Hoger Beroep. Weer tot het gaatje, net als het lichamelijk gevecht tegen mijn beperkingen, want opgeven betekent bakzeil halen en dat is mijn eer te na.

 

Samen sterker