Sport en bewegen maakt mij gelukkig, Ellen van Ooijen

Ellen van Oijen

Boskoop

MS

Mijn verhaal begint in de zomer van 2011, ineens ging het lopen niet meer vanzelf.

In het Henschotermeer werd ik nat gespetterd en ik merkte dat het spetteren van water op mijn benen pijnlijk was. Uit het water lopen ging moeizaam en met het gevoel van 20 kilo aan mijn benen te hebben hangen, sjokte ik het water uit naar mijn handdoek.

Mijn benen werden steeds dover en zwaarder. De trap oplopen ging voor geen meter. De kracht om de traptrede op te komen had ik niet. Aan de leuning trok ik mij de trap op. Ik dacht, dit klopt niet. Tevens liep ik te slingeren, zonder dat ik een druppel alcohol op had. Er kwamen steeds meer klachten en heb ik op verzoek van mijn dochter de huisarts geraadpleegd. Hij verwees me met spoed door naar een neuroloog. Ik kon na het weekend terecht.

Omdat ik mijn klachten en lichaam niet vertrouwde nam ik een tas met overnachtingspullen mee. Ik had het vermoeden dat ik MS had. En zo dacht de neuroloog ook. Hij zei dat hij wilde voorstellen om me te laten opnemen om diverse onderzoeken te laten doen. Ik zei dat komt mooi uit, want ik heb mijn tas met spullen al in de auto staan. De neuroloog regelde meteen een bed bij neurologie en maakte afspraken voor de MRIscans . Na diverse MRIscans, lumbaalpunctie en Prednisonkuur kon nog niet de diagnose MS gesteld worden. Binnen enkele maanden volgde de 2e schub en zat ik bij de neuroloog. Ik kon deze keer een poliklinische Prednisonkuur ondergaan en knapte ik op . De neuroloog stelde voor om naar MSfitness te gaan.

Aanvankelijk hield me tegen dat ik bang zou zijn om onwijs moe te worden van fitness en dat ik dagen lang moest bijtanken na een sportavond. En ook was ik bang dat ik na het sporten te moe was om terug naar Boskoop rijden. Ik dacht laat ik deze kans pakken en het uitproberen.  Er volgde een intakegesprek met de fysiotherapeut. Hij adviseerde om niet te hard van stapel te lopen en kijk naar wat je kan.

Het was eng om de eerste stap te zetten in de fitnessruimte. Allemaal onbekenden, tot ik bij de koffietafel een voormalige date zag . Hij nodigde me uit om aan de tafel te komen en ik voelde me meteen op mijn gemak tussen andere mensen met MS . Van sporten kreeg ik meer energie en voelde me een stuk vrolijker. Twee keer per week fitness deed me duidelijk goed. Van de fysiotherapeut kreeg ik traplooptraining en binnen korte tijd liep ik weer normaal de trap op en af. De plannen voor een verhuizing naar een aangepaste woning konden gelukkig van de tafel geveegd worden.  Met de andere sporters kreeg ik een hechte band en mijn conditie ging enorm vooruit. Dit bleek uit de jaarlijkse fietstest . Achteraf had ik me zorgen gemaakt om niks. Ik was niet moeier, eerder aktiever.

Bij een MSvoorlichtingsavond had ik gehoord dat er een CanDo weekend bestond. Ik melde me aan en werd na een jaar uitgenodigd om mee te doen aan CanDo. Iedere dag stond er een onderdeel sport op het programma. Soms was ik beter dan de gezonde partners, dit dankte ik aan mijn fitnessdeelname.

Bijna een jaar later ontving ik van het MSfonds een uitnodiging om mee te gaan lopen met de sponsorloop Klimmen tegen MS op de Mont Ventoux. Ik voelde me vereerd dat ik gevraagd was om mee te lopen. Door de sponsorloop kreeg ik een doel om meer te lopen. Ik liep voor de Mont Ventouxdeelname maximaal 500 meter achtereen op een rechte weg. Verwacht werd dat ik minimaal 1 km op een schuine helling zou lopen.  Ik hoopte zelf op 2 km , ik wenste 5 km, en liep uiteindelijk 9 km . Meegesleept door de aanmoedigingen van de supporters en het genieten van deze mooie ervaring , kwamen we als team aan de top . Een geweldige ervaring.

Mijn kwaliteit van leven is door bewegen enorm verbeterd. Ik ben mentaal en fysiek een stuk sterker en in gewicht een stuk lichter worden. Soms schiet me te binnen, o ja was ik vergeten, ik heb MS…..

 

 

Samen sterker