Lopen op lucht, Karolien van Wijk

Karolien van Wijk

Groene Hart(gegevens bekend bij de jury)

astma, slechthorend

Juli 2017: als ik de Waalbrug over loop overmeestert het geluksgevoel mij. De marsmuziek, de opkomende zon en de eindeloze rij wandelaars voor me, het is allemaal even prachtig en ik geniet met volle teugen. Wat een geluk dat ik hier aan mee mag en kan doen! Of de Nijmeegse Vierdaagse zwaar is? Ja. Maar ik ben nu vooral blij dat ik na deze dag nog drie van deze heerlijke dagen mag meemaken.

De finish op vrijdag. Gladiolen, vreugde, nul blaren, wel spierpijn. Ik ben trots en dolgelukkig dat het voor de tweede keer is gelukt. Dat ik morgen als een bejaarde door het huis schuifel, maakt niet uit. Het tweede kruisje is binnen, en daarmee ook ruim zevenhonderd euro sponsorgeld voor het Longfonds. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik iets positiefs kan doen met mijn astma.

Er is weinig zo goed om mijn longen en conditie op pijl te houden als lange wandelingen in de frisse buitenlucht. Ik blokkeer de Vierdaagse van 2018 alvast in mijn agenda.

In november word ik ziek, en de wereld wordt opeens heel klein. Een wandeling naar de supermarkt voelt aan als een Vierdaagse-etappe. De combinatie van astma en een virusinfectie is een hardnekkige, en prednison en antibiotica hebben nog niet het gewenste effect. De feestdagen breng ik op de bank door.

Januari 2018: het gidsje van de Wandelbond valt op de mat. Op de bank streep ik de leukste tochten aan, schrijf me vast in voor een tocht met veel belangstelling en een limiet. Ik houd mezelf bezig met wat huishoudelijk werk, een stapel boeken en wat knutselwerk. Als ik bladafval uit de tuin haal, voel ik me voor het eerst weer een beetje mezelf. Buiten, bewegend in de zon.

Samen sterker