Bewegen doet me wat!! Jet van Tiel

Jet van Tiel uit Gouderak

Fibromyalgie

De gymzaal is leeg. Niemand is meer aanwezig. Toch branden de lampen aan het plafond en er ligt een lange rode mat op de vloer. Ik sta aan het begin van de mat in mijn blauw gestreepte turnkleding. Mijn handen zijn wit van de kalk, mijn maag is vol van spanning en in mijn hoofd draai ik mijn oefening nogmaals af. Ik maak mezelf lang en ik strek mijn rechtervoet. Ik til mijn rechterbeen op…..

Ik word wakker, ik rek mezelf liggend onder de warme dekens uit, ik draai met mijn voeten en maak mijn armen en handen rustig wakker. Zittend op de rand van mijn bed word ik me bewust van de pijn, stijfheid en vermoeidheid in mijn lichaam. Soms vergeet ik het, maar vandaag sta ik er bij stil. Vandaag ben ik om 8.45 in de gymzaal om te bewegen, elke week op de laatste werkdag van een vermoeiende week, beweeg ik een uur, samen met anderen op energie opwekkende muziek.

Ik moet gaan, maar eerst uit mijn warme bed komen, de kinderen moeten naar school. Die benen in actie, mijn rug recht, mijn armen in beweging en vrolijke gedachten in mijn hoofd afspelen. Douchen, aankleden, brood smeren en het melkpak openmaken. Alles doet zeer. Een hele week de kinderen van en naar school en hun hobby’s brengen heeft mijn lijf uitgeput. Dan jas en schoenen aan en fiets uit de garage. Gelukkig kan de jongste zelf op mijn fiets klimmen.

Aangekomen in het multifunctionele gebouw waarvan ik de deuren maar met moeite open krijg trek ik mijn gymschoenen in de kleedruimte aan en loop ik met mijn handdoek de gymzaal in. Ik moet bewegen. Ik ga bewegen. Er wordt volop gekletst voordat we gaan beginnen. Ik loop rond in de zaal om mijn lichaam in actie te krijgen. Ik wil niet, mijn lichaam wil niet, maar we beginnen. In de maat van de muziek beweeg ik mijn armen en benen zoals de instructrice voordoet. Zou ze aan mijn gezicht en mijn houding kunnen zien dat alles pijn doet en dat ik er geen zin in heb ?

Ik hou van muziek en ik kan niet stilstaan. Gelukkig, dat ik van muziek houd en mijn lijf automatisch wil bewegen. Ik ga door en ik til mijn armen in het ritme van de muziek zo hoog mogelijk op. Ik ben na anderhalf jaar wekelijks een uur bewegen al gewend aan de bewegingen en ik combineer mijn armen en mijn benen zo ritmisch en zo goed mogelijk. Na een half uur is de ergste pijn verdwenen. We gaan verder met de rest van het programma. Ik voel me fitter dan een uur geleden. Alles spanningen, alle pijnen en alle vermoeidheid verdwijnen langzaam uit mijn lichaam.

Ik fiets naar huis en voel me energiek. Een heerlijk gevoel op deze laatste werkdag van de week. Laat het weekend maar komen.

In het weekend en de rest van de week ga ik verder met alle oefeningen, tips en adviezen die ik de afgelopen jaren verzameld heb. In mijn huis hangen brieven met tekeningen van de fysiotherapeute, lijsten met gezonde voedingsstoffen en gezonde recepten, uitgeprinte blaadjes met teksten over fybromyalgie en over sensorische integratie van de ergotherapeut. Veel te veel informatie om te lezen of wil ik het niet lezen en veel te veel oefeningen waar ik vaak niet de energie voor heb.

Ik weet wat goed voor me is, maar ik doe het niet. Dat lijf in beweging krijgen, dagelijks met de pijn om moeten gaan en op tijd rust nemen vergen al mijn wilskracht en energie.

Ik droom over die lege gymzaal met die rode lange mat waarop ik, licht als een veertje, mijn oefening uitvoer. Mijn hoop om vrij te kunnen bewegen blijft.

Samen sterker