Bewegen doet me wat, Christine Dessauvagie

Christine Dessauvagie

Alphen aan den Rijn

Niet aangeboren hersenletsel en amputatie

Sinds jonge leeftijd ben ik een zeer fanatieke skiër. Toen ik in 1995 gehandicapt raakte (met een electrische rolstoel als verplaatsingsmiddel) was ik volledig in de veronderstelling dat ik in het vervolg `s morgens moest beginnen met de après ski. Ik tik het nu makkelijk in, destijds vond ik het een drama.

Ik paste de struisvogelpolitiek toe (parkeren in het vriesvak dus), en ging fanatiek door met mijn revalidatietraject.

Totdat ik een flink aantal maanden later  in het revalidatiecentrum liep (ondertussen strompelde ik voort met een beenprothese, orthopedische schoenen, aangevuld met krukken), en een poster zag met de tekst: `Met een handicap naar de wintersport? Ja natuurlijk!` en hierop een aankondiging van een open dag op de borstelbaan in Huizen, ook wel de Gooise Alpen genoemd. `Daar ga ik eens kijken` dacht ik opgewonden en schreef direct de gegevens van de poster over.

Om een lang verhaal kort te houden, ik ben verslaafd geraakt aan het zitskiën en ga ieder jaar met de Vereniging voor Gehandicapte Wintersporters (VGW) naar de sneeuw. Het maakt voor mijn ski-beleving niet uit of ik nu staand of zittend de berg afga. Tenslotte gaat het er niet om hoe je het doet, als je het maar doet. Ik geniet nu extra omdat ik me realiseer hoe speciaal het is en ik ben ook veel bewuster aan het bewegen en genieten.

Bovendien voel ik mij bijzonder goed binnen de groep VGW-ers, wat weer goed is voor mijn eigenwaarde. Niemand heeft het over beperkingen, is positief en je hoeft nooit iets uit te leggen, ook zeuren komt bij ons niet voor. Naast het sporten heb ik er dierbare vrienden aan overgehouden die erg belangrijk voor me zijn.

Nu denkt U misschien, leuk dat skiën, maar wat doe je dan de rest van het jaar.

Tijdens een ski-vakantie ontstaat er een groepje deelnemers die allemaal handbiken (rolstoelfietsen). We besluiten om mee te doen aan de rolstoel4daagse en hier ontstaat dan mijn nieuwe sportactiviteit…handbiken.

Na twee keer meegedaan te hebben met de rolstoel4daagse hebben we onze eigen club opgericht, `de buitenbeentjes` genaamd, en gaan ieder jaar ergens in het land 4 dagen biken. Om onze conditie op peil te houden maken we regelmatig tochten door het land.

Daarnaast bike ik zeer regelmatig solo. Ondertussen heb ik ondersteuning op mijn fiets zodat ik makkelijk lange ritten kan maken, wat ik dan ook regelmatig doe. Ik heb mijn scootmobiel ingeleverd bij de gemeente zodat ik niet in de verleiding kom om volledig gemotoriseerd op pad te gaan. Mijn rolstoel e-bike is naast een sportvoorziening nu ook een vervoersvoorziening geworden. Ahum, gelukkig heb ik wel een auto tot mijn beschikking als het regent of ik verder weg ga…dat dan weer wel.

Sinds een aantal weken heb ik een nieuwe knie in mijn beenprothese die positief meewerkt aan mijn bewegingswereld. Ik loop nu ook regelmatig buiten, bijvoorbeeld als ik naar mijn (vrijwilligers)werk ga, en dwing mezelf om de auto vaker te laten staan.

Bewegen is niet alleen goed voor je lichaam, maar ook voor je geest. Bewegen verhoogt mijn zelfvertrouwen waardoor ik zelfverzekerder ben en beter functioneer.

En … de meest fantastische (schrijf)ideën ontstaan tijdens mijn beweeguurtjes!, niet onbelangrijk.

Zelfs mijn bloeddruk is omlaag gegaan door het vele bewegen waardoor ik nu een lichtere dosis in mijn pilletje heb zitten.

Iedere handicap is uniek, ookal heeft iemand precies dezelfde aandoening, want ieder mens heeft zijn eigen karakter en zijn eigen leefomgeving. Op internet kun je veel vinden over de mogelijkheden die passen bij je eigen omstandigheid. Ook via lotgenotencontact kun je veel tips krijgen. Het is fijn om van lotgenoten informatie te krijgen omdat ze een geweldig inlevingsvermogen hebben en je dan ook niks hoeft uit te leggen.

Zelf hou ik van sensatie en uitdagingen, maar iedereen is gelukkig anders dus als je een iets rustigere beweegactiviteit zoekt zijn er ook volop mogelijkheden.

Tenslotte: ondertussen heb ik de midlife leeftijd bereikt en doe het iets rustiger aan.

 

 

Samen sterker