Bewegen doet me wat! Helma de Wit

Helma de Wit

Waddinxveen

Artrose

 

Betekenis ‘ bewegen ‘

be·we·gen (bewoog, heeft bewogen)

1.Van plaats of stand (laten) veranderen

2.Ontroeren

3.Overhalen, overreden: iem. Ergens toe bewegen

4.Lichamelijk actief zijn, m.n. met het oog op conditie of gezondheid: we moeten meer bewegen

Bron: Van Dale.

 

Alles beweegt en alles stroomt want niets staat stil.

Als kind was ik een ‘spring in ’t veld’. Zo’n lenig meisje wat genoot van gymnastiek en buiten spelen. Zoals rolschaatsen, touwtje springen, elastieken, verstoppertje en alle andere spelletjes die we met de kinderen uit de straat deden. Bewegen was als ademen, ik dacht er niet bij na, tot erop een dag een jongetje mij geschopt had en ik een beenvlies beschadiging had op gelopen. Ik was vijf jaar en kon niet meer lopen. Met rust moest mijn heup genezen en dat hele proces heeft zes maanden geduurd.

Overdag lag ik in bed voor het raam en ik weet nog goed dat alle kinderen van de kleuterschool, hand in hand, bij mij op visite kwamen. Ik zie ze nog allemaal zitten, op de grond, voor mijn bed, met een ‘Mariakaakje’ in hun hand wat ze van mijn moeder hadden gekregen. Vijf jaar en niet kunnen bewegen.

Wat was ik graag van plaats of stand veranderd.

Dat deed ik uiteindelijk want ik werd beter, leerde opnieuw lopen en het kind in mij vergat snel. Wel had ik me voorgenomen om nooit meer ziek te worden, want ik had genoeg pijn ondervonden voor de rest van mijn leven. Een kinderlijke belofte die wel een echo heeft nagelaten in de rest van mijn leven, want ik werd, zonder dat ik dat besefte een ‘zorgmijder’. Als ik wat mankeerde was het eerste wat ik dacht: ‘gaat vanzelf wel weer over’. De angst voor de ‘witte jas’ was groot en ik moet zeggen dat ik een sterke gezondheid had. Sporten zoals volleybal, tennis, hardlopen en fietsen deed ik met plezier, en ik genoot van de soepelheid van mijn lichaam. Al hoewel ik eerlijk moet zeggen dat ik mijn lichaam niet echt waarnam want ik mankeerde niets.

De vanzelfsprekendheid dat alles het tot in de perfectie doet en je dat achteraf pas op waarde kan schatten is een vreemd fenomeen. Maar zoals we allemaal weten komt er aan alle mooie dingen een eind.

Ik was lichamelijk actief. m.n. met het oog op conditie of gezondheid: we moeten meer bewegen

Op vijftig jarige leeftijd had de artrose toegeslagen op mijn rechter heup en het lopen ging steeds slechter. Via de Cesar therapie leerde ik mijn huishouden te regelen. Hoe te bewegen, waar pauzes in te lassen en zuinig om te gaan met mijn energie. De therapeut ‘Renate’, zorgde voor het fenomeen ‘Renate bankjes’ en dat betekende dat ik niet moest gaan zitten als ik doodmoe was maar veel eerder. Als ik onze hond uit liet in welk natuurgebied dan ook en er kwam een bankje langs dan ging ik er zitten. Mijn gejaagdheid en ongedurigheid werden beteugeld en dat voelde wonder boven wonder goed. Ik ervoer dat ik invloed had op wat er met mijn lichaam gebeurde en dat was een a ah moment van je welste.

Toch ging het steeds slechter en het bewegen werd keer op keer beperkt.

Mijn man, dochter en beste vriendin gaven signalen af dat ik echt heel beroerd liep en er kwam een staaltje overredingskracht aan te pas om mij te laten in zien dat het zo niet verder kon. Ik kon geen honderd meter meer lopen dus er moes iets gebeuren. Er kwam een nieuwe heup. Ze hadden me Overgehaald, ze hadden me overreden: iem. Ik was Ergens toe bewogen.

Op zestig jarige leeftijd moet ik opnieuw constateren dat er opnieuw een heup vervangen moet worden. Het kind in mij protesteert en met ontroering neem ik die ‘kleine’ nu op schoot en zeg dat het allemaal goed komt.

Alles beweegt, en alles stroomt want niets staat stil.

Niet kunnen bewegen heb ik heel vroeg in mijn leven ervaren, dus bewegen doet me wat!.

 

Samen sterker