Als buitenlucht niet altijd vanzelfsprekend is…, Ronald van Assen

Ronald van Assen uit Bodegraven

Persoonlijkheidsstoornis en bipolaire stoornis

Wandelen vind ik heerlijk. Ik kan intens genieten van al het moois dat de natuur ons te bieden heeft. Het vrolijk kwetteren van de vogels, het ruisen van de wind door de bomen, het heeft een wonderlijke uitwerking op mijn gemoed.

De zomerzon, een koude winterdag, elk jaargetijde is geschikt om buiten te zijn. Het verkwikt de geest en houdt de spieren soepel. Of het nu de gerichte gang naar de plaatselijke supermarkt betreft voor de dagelijkse boodschappen of het doelloos slenteren door het park, ik voel me bij terugkomst veel vrolijker. Het lijkt wel of er bij iedere stap wat van mijn negatieve gevoelens en gedachten in de omgeving achterblijven. Ze worden door de wind weggevoerd. Wandelen, ik zou het veel vaker moeten doen.

Soms gaat het niet. Soms is die buitenwereld plotseling niet zo mooi. In mijn hoofd, wel te verstaan. Natuurlijk weet ik best dat er aan de wereld om mij heen niets veranderd is. De vogels kwetteren nog net zoals gisteren en de wind ruist nog steeds door de bomen. Rationeel weet ik dat. Emotioneel ligt het anders. Mijn verstand zegt dat het goed is om erop uit te trekken maar mijn gevoel houdt mij tegen. Mijn gevoel waarschuwt mij voor alle gevaren die op de loer liggen. Mijn gevoel zegt dat ik de mensen niet moet vertrouwen, dat ze mij pijn willen doen, dat ik in mijn veilige huis moet blijven.

Het gevecht dat zich op zulke momenten in mijn hoofd voltrekt is zeer vermoeiend. De ene keer wint mijn verstand, de andere keer mijn gevoel. Ik krijg er gelukkig steeds meer grip. Ik ga de strijd niet meer uit de weg, ik ga het juist aan. Dat negatieve stemmetje moet eens leren zijn kop dicht te houden.

Ik hoop dat u er nog iets van snapt. Wanneer u het niet begrijpt neem ik u niets kwalijk. Het is ook lastig als u het niet zelf hebt meegemaakt. Het heeft mij tientallen jaren gekost voor ik eindelijk wist wat er aan de hand was dus dan kan ik u als buitenstaander natuurlijk onmogelijk een verwijt maken.

Ik heb een persoonlijkheidsstoornis en ook alle kenmerken van een bipolaire stoornis. Weet u wat een algemeen terugkerend onderwerp is in mijn leven? Dat is angst. Angst voor nieuwe situaties. Angst voor (vreemde) mensen. Angst voor het dagelijks leven. Angst voor eigenlijk alles om mij heen.

Het gaat tegenwoordig al veel beter. Als ik mijn leven vergelijk met dat van enkele jaren geleden dan is het werkelijk een wereld van verschil. Vroeger ging ik vaak snel van A naar B om maar zo weinig mogelijk mensen tegen te komen. In die tijd probeerde ik minimaal buiten te zijn en als het dan toch moest, dan kostte mij dat ongelooflijk veel energie. Toen ging er meer energie verlóren bij het bewegen dan dat ik ermee won. Dat is voorbij. Tegenwoordig kan ik genieten van de buitenlucht en levert een wandeling juist energie op. Tenminste, meestal… Soms is de strijd te heftig en moet ik mijn verlies nemen. Ik heb geleerd het te accepteren. Morgen is er immers wéér een dag met nieuwe kansen.

Wandelen in de natuur, het is goed voor een mens. Het houdt ons jong van geest en ledematen. Ik kan het iedereen aanraden maar ik weet ook dat er veel meer mensen zijn zoals ik voor wie buitenlucht niet altijd vanzelfsprekend is.

Samen sterker